بهمن نامور مطلق در سال ۱۳۴۲ در تهران زاده شد و مسیر آموزشی خود را با علاقهای دوسویه به ادبیات و دانشهای نوین آغاز کرد. کارشناسی خود را در رشته مترجمی زبان فرانسه به پایان رساند و سپس برای ادامه تحصیل به فرانسه رفت؛ جایی که در دانشگاه بلز پاسکال شهر کلرمون-فران، کارشناسی ارشد خود را در رشته زبانشناسی و رایانه گذراند. پیوند زبانشناسی و فناوری در آن دوره انتخابی نامتعارف بود و نشانهای از روحیه میانرشتهای او که در سالهای بعد بدنه فکریاش را شکل داد.
رساله دکتری او در همان دانشگاه، در رشته ادبیات تطبیقی و با تخصص رابطه ادبیات و هنر دفاع شد. این رساله در سال ۱۳۷۹ به عنوان رساله برگزیده خارجی شناخته شد و با تقدیر ریاست جمهوری وقت ایران همراه گشت — نخستین در زنجیرهای از افتخارات علمی که تا امروز ادامه داشته است.
از سال ۱۳۸۲ به عنوان عضو هیات علمی گروه زبان و ادبیات فرانسه دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه شهید بهشتی به تدریس مشغول است. در همین سالها بود که کوشید نظریههای نوین نقد ادبی-هنری را که عمدتا در فرانسه شکل گرفته بودند، به فضای دانشگاهی ایران معرفی کند. مهمترین این نظریهها بینامتنیت و ترامتنیت بود؛ مفاهیمی که ژولیا کریستوا و ژرار ژنت در فرانسه پرورانده بودند و نامور مطلق با نگارش درآمدی بر بینامتنیت (نشر سخن، ۱۳۹۰) و بینامتنیت از ساختارگرایی تا پساساختارگرایی (نشر سخن، ۱۳۹۵) چارچوبی فارسیزبان و قابل آموزش از آنها پدید آورد. این کتابها در دانشگاههای ایران منبع درسی شدهاند.
موازی با این مسیر، کوشش دیگر او معرفی نظریهها و روشهای اسطورهشناسی به جامعه علمی فارسیزبان است. مجموعهای از کتابهای او که علاوه بر نشر سخن، در نشر موغام منتشر شده — درباره اسطورهشناسیهای ماکس مولر، نورتروپ فرای، ژرژ دومزیل، جوزف کمبل و دنی دو روژمون — نخستین مجموعه فارسیزبان است که سیمای اسطورهشناسان بزرگ قرن بیستم را بهشکلی نظاممند پیش روی پژوهشگران ایرانی میگذارد. درآمدی بر اسطورهشناسی (نشر سخن، ۱۳۹۷) که در همان سال شایسته تقدیر وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی شناخته شد، و اسطورهکاوی عشق در فرهنگ ایرانی (نشر سخن، ۱۳۹۸) که نامزد جایزه جلال آل احمد گردید، دو نمونه از تلاش او برای پیوند نظریههای جهانی با میراث ایرانی است. کتابی دیگر با عنوان اسطورهکاوی شهریاری در فرهنگ ایرانی (نشر سخن، ۱۴۰۴) به یکی از مهمترین مسائل اجتماعی و فرهنگی، یعنی شهریاری، میپردازد.
در حوزه ادبیات تطبیقی، کتاب ادبیات تطبیقی: مفاهیم، مکاتب و پیکرهها (نشر لوگوس، ۱۴۰۱) چارچوبی فراگیر از این رشته را به فارسی برگردانده است. او مؤسس و رئیس انجمن علمی هنر و ادبیات تطبیقی و حلقه اسطورهشناسی، و از بنیانگذاران حلقه نشانهشناسی تهران است.
فرضیه بنیادین کارنامه او «نقد بومی» است: این باور که ترجمه و واردات نظریههای غربی بدون پیوند و کالیبرهکردن آنها با میراث فرهنگی ایران، خود نوعی بحران هویتشناختی و معرفتشناختی پدید میآورد — بحرانی که او خود با عنوان «بحران مضاعف» از آن یاد میکند: زمانی که هم روش (نظریه) و هم پیکره مرجع (متنهای اروپایی) که نظریه از آن زاده شده، غربی هستند، خوانش متنهای ایرانی-اسلامی بهناچار به سوءخوانش میانجامد. پاسخ او به این بحران، تعامل گفتوگویی است: متنهای کلاسیک فارسی — شاهنامه، مثنوی، نقشمایههای هنر اسلامی — نه باید موضوع منفعل نظریه باشند، بلکه ابزار آزمون و بازآرایی نظریهاند. در همین چارچوب است که او خوانشهای ترامتنی، اسطورهشناختی و نشانهشناختی خود از سفال مینایی سلجوقی، نگارگری صفوی، زیورآلات معاصر و سینمای ایران را پدید آورده است.
مسئولیتهای اجرایی او در همین مسیر فکری گسترش یافته. سالهای ۱۳۹۴ تا ۱۳۹۶ به عنوان معاون هنرهای سنتی و صنایع دستی سازمان میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری مشغول به کار بود. در سال ۱۳۹۷ مأموریت یافت دانشگاه استاد فرشچیان را پایهگذاری کند — دانشگاهی که با تمرکز بر هنرهای ایرانی-اسلامی و با همراهی استاد محمود فرشچیان شکل گرفت. این سرپرستی را تا سال ۱۴۰۱ بر عهده داشت. در سال ۱۴۰۰ نیز با تصویب شورای عالی انقلاب فرهنگی به ریاست فرهنگستان هنر جمهوری اسلامی ایران برگزیده شد و تا سال ۱۴۰۲ این مسئولیت را عهدهدار بود.
کارنامه پژوهشی او فراتر از مرزهای ایران شناخته میشود. کتاب Sagesses et Malices de la Perse (با همکاری لیلا ابراهیم اوالی، انتشارات Albin Michel پاریس، ۲۰۰۱) به زبانهای دیگر از جمله چکی نیز ترجمه شده است. سخنرانیهای او در پاریس، میلان، دهلی نو، هرات، تونس و کازابلانکا بازتاب گستردهای داشته و در نهادهای جهانی نیز نقش داشته است.
در کنار پژوهش، نامور مطلق در عرصه عکاسی نیز فعال بوده است. نمایشگاههای انفرادی او عبارتاند از طبیعت در خانه هنرمندان (۱۳۹۵)، آیینه آب در همان مکان (۱۳۹۲) و پالکانه در فرهنگسرای بهمن (۱۳۸۸).
او همچنین سرگذشتنامهای با عنوان سفرنگاره (نشر سخن، ۱۳۹۳) به همراه عکسهای خود منتشر کرده و نمایشنامهای با عنوان روشنک در انتشارات مهرنوروز به چاپ رسانده است.